Μια ευυπόληπτη οικογένεια πιστών καθολικών. Τρεις αδερφές με την αδελφοσύνη τους να έχει μετατραπεί σε πραγματικό πεδίο μάχης, μια μητέρα που βάζει την πίστη της πάνω απ’ τις κόρες της κι ένας στοργικά απόμακρος πατέρας.
Και μια αδιανόητη τραγωδία, απ’ αυτές που κανείς δεν περιμένει να συμβούν στους κόλπους μιας τέτοιας οικογένειας και σε μια ενορία φιλήσυχων και καθωσπρέπει ανθρώπων, στα προάστια του Μπουένος Άιρες: Το κορμί της μικρότερης αδερφής βρίσκεται τεμαχισμένο και καμένο σε μια αλάνα. Τριάντα χρόνια αργότερα το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο, πράγμα, σύμφωνα με τη συγγραφέα, «όχι ασυνήθιστο για την Αργεντινή, όπου ένα σωρό γυναίκες δολοφονούνται, δίχως ποτέ να βρεθεί ο ένοχος».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, υπάρχει ένα άλλο έγκλημα πίσω από το έγκλημα. Και η ενοχή αποδεικνύεται θέμα σχετικό, ανάλογα με την πλευρά που επιλέγει να σταθεί κανείς.
Εφτά πρόσωπα που συνδέονται με την τραγωδία δίνουν τη δική τους οπτική και η αποτρόπαιη αλήθεια (ή το σημείο της αλήθειας μέχρι το οποίο ο καθένας από τους αφηγητές αντέχει να φτάσει) θα αποκαλύψει τη σκληρότητα που μπορεί να ξυπνήσει ο θρησκευτικός φανατισμός, τη συνενοχή των φοβισμένων και των αδιάφορων, αλλά και τη μοναξιά και την απομάκρυνση όσων επιλέγουν να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι, εκείνων που κατασκευάζουν τον δικό τους καθεδρικό, χωρίς Θεό.
Ο Μιγκέλ είναι το αγόρι που αφηγείται αυτή την ιστορία. Ο Ραμόν είναι ο σύντροφος της θείας του, Παουλίνα. Μια Δευτέρα ο Ραμόν ανεβαίνει στην πινακίδα της Coca-Cola που βρίσκεται στην άκρη του αυτοκινητόδρομου και αποφασίζει να ζήσει εκεί. Χωρίς αντίρρηση από το αφεντικό του, και καθώς δουλειά του είναι να μην πάθει κάτι η συγκεκριμένη πινακίδα, φτιάχνει στα δέκα μέτρα από την επιφάνεια της γης το νέο του σπίτι, χαμένο στην μοναξιά, στα αστέρια, στο σύμπαν… Πίσω ακριβώς από την τρύπα του πρώτου όμικρον της φράσης «ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΗ ΧΑΡΑ», που γράφει η πινακίδα, το φως αναβοσβήνει και μαρτυρά το αυτοσχέδιο καταφύγιο του Ραμόν, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του να αποδράσει από την καθημερινότητα της συνοικίας και της κοινότητάς του.
Η ποιητική ιστορία της Μαρία Χοσέ Φεράδα μας προσκαλεί να αναλογιστούμε πώς ένα παιδί μπορεί να βιώσει τις ασυνέπειες του κόσμου των ενηλίκων. Αποκομμένος από τις κατακρίσεις των τελευταίων, ο Μιγκέλ γίνεται ο μόνος που κοιτά με τρυφερότητα τον άνθρωπο που έχει επιλέξει να ζει στην πινακίδα. Όπως αναφέρει η Χιλιανή συγγραφέας, «ο καθημερινός κόσμος είναι πολύ πιο σκληρός από την ιστορία του μυρμηγκιού και της ακρίδας» (El Pais) και, έτσι όπως γίνεται και στη συγκεκριμένη ιστορία, αυτό που «ξεκινά με γέλια και κοροϊδία, σταδιακά σκοτεινιάζει και μετατρέπεται σε μια ολοένα και πιο βίαιη και δυσανάλογη απόρριψη» (WMagazin).
Η Φεράδα, που ξεκίνησε να γράφει ιστορίες και ποιήματα για να χαρίζει στον κατά δεκαπέντε χρόνια μικρότερο αδερφό της κι έχει πλέον ξεπεράσει τα 60 βιβλία, ασχολείται πολύ με το πώς θα πει την ιστορία της. Δεξιοτέχνισσα της γλώσσας και ακούραστη δημιουργός μεταφορών, τοποθετεί σε πρώτο πλάνο και πρωτοπρόσωπη αφήγηση το παιδί, τον Μιγκέλ, που κατασκευάζει τις δικές του λέξεις, τον δικό του λυρικό τρόπο να αρθρώνει όσα βιώνει, για να καταγράψει τη θλίψη, τον προβληματισμό και την εγκατάλειψη και να αναδείξει θέματα όπως τον ρατσισμό, τον ταξισμό, τη βία και τους μηχανισμούς διαιώνισής τους.
